Andrzej Bargiel pod Nanga Parbat. Trekking do bazy 8126-metrowego szczytu

Andrzej Bargiel dotarł 14 czerwca 2026 roku do bazy pod Nanga Parbat na wysokości 4200 metrów nad poziomem morza, gdzie przygotowuje się do wejścia na trzeci co do wysokości szczyt świata (8126 m n.p.m.) w ramach projektu NANGA PARBAT SKI CHALLENGE. To niezwykła kombinacja alpinizmu i ekstremalne narciarstwa — wejście i zjazd z wierzchołka bez użycia dodatkowego tlenu z butli.

Trekking do bazy: krótka, malownicza droga

Podróż do bazy pod Nanga Parbat rozpoczęła się w pakistańskiej miejscowości Bunar, położonej na wysokości 1600 metrów nad poziomem morza. Team pokonał trasę w zaledwie dwa dni, co jest niezwykle szybkim tempem biorąc pod uwagę przyrost wysokości.

Pierwszego dnia wędrówki alpiniści dotarli do miejscowości Sar na wysokości 2900 metrów. Drugiego dnia pokonali pozostałą część trasy i dotarli do bazy pod Nanga Parbat na 4200 metrach. Całkowita długość trekkingu wyniosła niespełna 27 kilometrów — dystans stosunkowo krótki w porównaniu do podejść pod inne ośmiotysięczniki w Pakistanie, takie jak K2 czy Broad Peak, gdzie trekking do bazy może trwać znacznie dłużej i obejmować znacznie większe dystanse.

Wędrówka przebiegała w otoczeniu malowniczej, zielonej scenerii — krajobraz, który stanowi wyraźny kontrast do surowych, skalnych terenów czekających zespół wyżej na górze. To właśnie ta różnorodność przyrody czyni podejście pod Nanga Parbat jednym z bardziej urokliwych trekkingów w pakistańskim Karakorum.

Przygotowanie do akcji: aklimatyzacja i organizacja

Po dotarciu do bazy team nie rozpoczął od razu działań zmierzających do wejścia na szczyt. Zamiast tego skupił się na organizacji sprzętu i przygotowaniu logistycznym — kluczowe elementy każdej poważnej ekspedycji górskiej. Równie ważne jest przystosowanie organizmu do warunków wysokości.

Currently, zespół przechodzi przez rotacje aklimatyzacyjne — proces, w którym alpiniści wspinają się na coraz większe wysokości, a następnie schodzą, aby umożliwić organizmowi przystosowanie się do niskiego poziomu tlenu w atmosferze. Ta procedura znacznie zwiększa szanse na bezpieczne osiągnięcie szczytu i zmniejsza ryzyko choroby wysokościowej, która może być śmiertelna na wysokościach powyżej 8000 metrów.

Cel wyprawy: narciarstwo na 8126 metrach

Celem projektu HIC SUNT LEONES jest nie tylko wejście na szczyt Nanga Parbat, ale także zjazd z wierzchołka na nartach. To zadanie o wiele bardziej skomplikowane niż tradycyjne wejście — wymaga nie tylko doskonałej kondycji fizycznej i umiejętności alpinistycznych, ale także zaawansowanych umiejętności narciarskich na ekstremalnym terenie.

Dodatkowe wyzwanie stanowi wymóg wykonania tego bez użycia dodatkowego tlenu z butli. Nanga Parbat leży w strefie śmierci (powyżej 8000 metrów), gdzie poziom tlenu w atmosferze wynosi zaledwie trzecią część tego, jaki dostępny jest na poziomie morza. Oddychanie czystym powietrzem na tej wysokości oznacza pracę na granicy możliwości ludzkiego organizmu.

Znaczenie dla wspólnoty alpinistycznej

Andrzej Bargiel jest już uznawany za jednego z najwybitniejszych polskich alpinistów. W 2025 roku otrzymał tytuł Człowieka Roku w kategorii MocArta RMF Classic, co świadczy o jego znaczeniu nie tylko dla środowiska górskiego, ale także dla szerszej publiczności. Jego ekspedycja pod Nanga Parbat to kolejny krok w kierunku przesuwania granic tego, co możliwe w alpinizmie.

Projekt NANGA PARBAT SKI CHALLENGE łączy dwa pozornie sprzeczne światy — alpinizm wysokościowy i narciarstwo ekstremalne. Sukces tej wyprawy byłby przełomem w historii alpinizmu i dowodem na to, że granice ludzkiego potencjału są znacznie bardziej elastyczne, niż powszechnie się uważa.

Team czeka teraz na sprzyjające warunki pogodowe i zakończenie aklimatyzacji, aby przystąpić do ostatecznego ataku na szczyt. Każdy dzień w bazie to krok bliżej do osiągnięcia tego niezwykłego celu.